Πότε θα ξαναφάω κανονικά;

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια κοπέλα με το όνομα «τρώω κανονικά» που ζούσε μόνη της στο βασίλειο της παχυσαρκίας. Έτρωγε ό,τι ήθελε, όποτε και όπως το ήθελε. Καμία ανησυχία για παραπανίσια κιλά, καμία σκέψη για επιπλέον θερμίδες, ούτε λόγος για δίαιτα και σωστή διατροφή. Ζούσε στο μακάριο κόσμο της άγνοιας και νόμιζε πως ήταν ευτυχισμένη. Χωρίς έλεγχο, χωρίς όρια, η ψευδαίσθηση της «κανονικότητας» την έκανε να πλέει σε πελάγη ευτυχίας.  Κάθε φορά που βύθιζε το κουτάλι της σούπας μέσα στο μέλι και αμέσως μετά στο στόμα της, ένιωθε τον ουρανίσκο της να τρελαίνεται από ευφορία και το στομάχι της να βιώνει την απόλυτη ικανοποίηση.

Δεν ήταν λίγες οι φορές, ιδίως τα βράδια που ένιωθε μοναξιά, που άφηνε τον εαυτό της ανεξέλεγκτο να καταβροχθίζει ένα σάντουιτς ασφυκτικά γεμάτο από αλλαντικά και τυριά. Μια μέρα δεν είχε αντισταθεί, ποιος ο λόγος άλλωστε, και είχε φάει ένα σακουλάκι πατατάκια στην καθισιά της από κείνα τα αλμυρά, αφού προηγουμένως τα είχε βουτήξει στο μεγάλο δοχείο με την μερέντα που πάντα φρόντιζε να έχει πάνω στον πάγκο της κουζίνας και να το βλέπει.

Ο συνδυασμός γλυκού και αλμυρού της προκαλούσε απανωτούς γευστικούς οργασμούς. Μονολόγιζε « Άσε τους άλλους να λένε ό,τι θέλουν. Αυτοί προκειμένου να αδυνατίσουν έχουν καταντήσει να  μην τρώνε κανονικά, να σκέφτονται μονίμως το τι και το πώς».

Μέχρι που ένα πρωί, πήγε να σηκωθεί από το κρεβάτι και δεν μπορούσε. Οι αρθρώσεις της πονούσαν υπερβολικά και τα κιλά που είχε φορτωθεί το σώμα της δεν μπορούσαν πια να την κρατήσουν όρθια. Έκανε άλλη μια προσπάθεια, αλλά τα πόδια της λύγισαν και από τύχη δεν σωριάστηκε στο πάτωμα. Όταν πια μετά από κάποιες προσπάθειες έφτασε στην ντουλάπα, για να ντυθεί,  διαπίστωσε πως όλα της τα ρούχα είχαν συρρικνωθεί και όχι επειδή τα είχε βάλει σε λάθος πρόγραμμα στο πλυντήριο, αλλά επειδή εκείνη είχε μπει σε λάθος πρόγραμμα διατροφής.

Κοιτάχτηκε στον καθρέπτη που μέχρι τώρα καθάριζε καθημερινώς χωρίς να δίνει σημασία στο είδωλό της και τρόμαξε από την εικόνα.  Λίγο ακόμα και η σιλουέτα της δεν θα χωρούσε μέσα στο μεταλλικό περίγραμμα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε ένα μεγάλο παράπονο, τόσο μεγάλο που δεν χωρούσε, όπως και τα κιλά της πουθενά και τότε πήρε την απόφαση να αλλάξει το όνομά της και από «τρώω κανονικά» να το κάνει «τρώω σωστά».

Πολλοί άνθρωποι έρχονται στην πραγματική ζωή αντιμέτωποι με την παραπάνω φράση, φράση που ακούγεται συχνά στο γραφείο ενός διατροφολόγου.provlimatismos_kai_apolia_kilon

«Πότε θα μπορέσω να φάω πάλι κανονικά;»

«Εννοείτε χωρίς έλεγχο;»

«Ναι»

«Ποτέ!»

Πράγματι, αυτό το «ποτέ» όσο απόλυτο και αν ακούγεται, άλλο τόσο σωστό και σοφό αποδεικνύεται στο πέρασμα του χρόνου.

«Τρώω κανονικά» σε καμία περίπτωση δεν ισοδυναμεί με την κατανάλωση άφθονης ποσότητας φαγητού ούτε με περίεργους συνδυασμούς τροφίμων.

Η διαστρέβλωση της φράσης «τρώω κανονικά» στο στόμα αυτών που την επικαλούνται παίρνει διαστάσεις επικίνδυνες για την υγεία τους. Στο μυαλό τους το «κανονικό» ξεχειλώνει, όπως το ίδιο τους το σώμα.  Ο έλεγχος και τα όρια ταυτίζονται με την καταπίεση και με τη μη φυσιολογική ζωή με αποτέλεσμα να παραποιείται η λειτουργία τους που είναι αναγκαία.

Σκεφτείτε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός αυτής της αντίληψης είναι το συναίσθημα που θα νιώσετε όταν θα αισθάνεστε καλύτερα με το σώμα σας και αυτό θα μπαίνει σε ρούχα που σας αρέσουν, όταν θα μπορείτε να ευχαριστηθείτε προσωπικές στιγμές με τον /την σύντροφό σας χωρίς να σκέφτεστε πώς φαίνεται τοι σώμα σας ή πως θα κρύψετε τις ατέλειές του, όταν θα αισθάνεστε πολύ πιο ενεργητικοί και δραστήριοι χωρία να λαχανιάζετε ανεβαίνοντας τις σκάλες και χωρίς να παραπονιούνται τα γόνατά σας για το βάρος που κουβαλούν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *